MARTIN HEIDEGGER

Από την εμπειρία της σκέψης II
(Aus der Erfahrung des Denkens)
μτφρ. Δημ. Τζωρτζόπουλος

VI

Όταν ο αγέρας, αλλάζοντας γρήγορα, μουρμουρίζει στις ξυλώσεις
της καλύβας και ο καιρός απειλεί να γίνει άσχημος …

Τρεις κίνδυνοι απειλούν το σκέπτεσθαι.

Ο καλός και συνεπώς ο σωτήριος κίνδυνος είναι
η γειτνίαση του άδοντος ποιητή.

Ο κακός και συνεπώς ο πιο οξύς κίνδυνος είναι το ίδιο το σκέπτεσθαι. Πρέπει να σκέπτεται ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του, πράγμα που σπάνια μόνο το μπορεί.

Ο άσχημος και συνεπώς ο συγκεχυμένος κίνδυνος είναι
το φιλοσοφείν.

VII

Όταν μια καλοκαιριάτικη μέρα η πεταλούδα κάθεται πάνω
στο λουλούδι και με κλεισμένα τα φτερά λικνίζεται μαζί του
στον αγέρα του λιβαδιού ….

Όλο το θάρρος της καρδιάς είναι η αντηχούσα ανταπόκριση στην
αξίωση του Είναι, η οποία συλλέγει τη σκέψη μας στο παιχνίδι
του κόσμου.

Μέσα στο σκέπτεσθαι κάθε πράγμα γίνεται μοναχικά και αργά.

Στη μακροθυμία ευδοκιμεί η μεγαθυμία.

Αυτός που σκέπτεται μεγάλως, πρέπει και μεγάλως
να σφάλλει.

VIII

Όταν ο χείμαρρος στο βουνό, μέσα στης νύχτας τη σιγαλιά,
ιστορεί τις πτώσεις του πάνω στους συμπαγείς βράχους …

Το αρχαιότερο από τα αρχαία μάς ακολουθεί στον τρόπο
σκέψης μας και όμως έρχεται να μας συναντήσει.

Να γιατί το σκέπτεσθαι συνάπτεται με την έλευση του
γεγονότος-όντος και είναι ανάμνηση.

Να είσαι αρχαίος σημαίνει: έγκαιρα να σταματάς εκεί
όπου η μοναδική σκέψη μιας οδού του σκέπτεσθαι
έχει διευθετηθεί στη δομή της.

Μπορούμε να αποτολμήσουμε το βήμα προς τα πίσω: από τη φιλοσοφία στη σκέψη του Είναι, στο μέτρο που μέσα στην προέλευση του σκέπτεσθαι έχουμε βρει την πάτρια εστία μας.

ΙΧ

Όταν οι χιονοθύελλες, τις νύχτες του χειμώνα,
τραντάζουν την καλύβα και ένα πρωί το τοπίο
βρίσκει τη γαλήνη του στη χιονισμένη του επένδυση …

Ο λόγος του σκέπτεσθαι θα εφησύχαζε στην ουσία του,
μόνο εάν γινόταν ανήμπορος να πει εκείνο που
πρέπει να μείνει ανείπωτο.

Μια τέτοια ανημποριά θα έφερνε το σκέπτεσθαι
ενώπιον του Πράγματος.

Ποτέ δεν υπάρχει ό,τι ομιλείται και σε καμιά γλώσσα
δεν υπάρχει ό,τι λέγεται.

Ότι υπάρχει πάντοτε και αιφνίδια ένα σκέπτεσθαι, ποιος εκπλησσόμενος θα ήθελε να διερευνήσει;

Χ

Όταν στις πλαγιές της ορεινής κοιλάδας, όπου οι
αγέλες προχωρούν αργά, τα κουδούνια ηχούν αδιάκοπα …

Ο ποιητικός χαρακτήρας του σκέπτεσθαι είναι ακόμα
συγκαλυμμένος.

Όπου αυτός φανερώνεται, εξισώνεται για πολύ καιρό με
την ουτοπία μιας ημιποιητικής διάνοιας.

Αλλά η σκεπτόμενη ποίηση είναι στην πραγματικότητα
η τοπολογία του Είναι.

Αυτή λέγει στο Είναι τον τόπο διαμονής της ουσίας του.

XI

Όταν το εσπέριο φως, γέρνοντας κάπου μέσα στο δάσος,
χρυσίζει τους κορμούς των δέντρων …

Το να τραγουδάμε και να σκεπτόμαστε είναι οι γειτονικοί
κορμοί της ποίησης.
Εκφύονται από το Είναι και φτάνουν στην αλήθεια του.

Η σχέση τους μας κάνει να σκεφτούμε ό,τι ο Hölderlin
τραγουδά για τα δέντρα του δάσους:

«Και άγνωστοι μεταξύ τους παραμένουν,
όσο στέκουν, οι γειτονικοί κορμοί».

Δάση απλώνονται
Χείμαρροι ορμούν
Βράχια διαρκούν
Βροχή ρέει

Λειμώνες αναμένουν
Πηγάδια αναβρύζουν
Άνεμοι κατοικούν
Ευ-λογία βρίσκει το νόημά της.

αναδημοσίευση από http://hegel-platon.blogspot.com

Advertisements

Με αφορμή την επιστολή 35 πανεπιστημιακών για τα γεγονότα στη Νομική με τους 300 μετανάστες γράψαμε ένα κείμενο απάντηση.

Δεν πάει άλλο;;;  Μια απάντηση σε 35 Πανεπιστημιακούς!

Με αφορμή την επιστολή 35 πανεπιστημιακών σχετικά με τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Νομική σχολή, εξέχουσα θέση στην οποία κατέχουν καθηγητές του τμήματος όπου φοιτούμε, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες απεργούς πείνας και τη κατάφωρη αντίθεσή μας με το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής.

Στο κείμενό τους οι καθηγητές αναπαρήγαγαν την ψευδή αντίληψη ότι η Νομική σχολή τελούσε υπό κατάληψη και παρεμπόδιζε τη λειτουργία της σχολής, ενώ το συγκεκριμένο κτίριο που στεγάζονταν οι μετανάστες, ήταν άδειο, βρισκόταν υπό ανακαίνιση και δε χρησιμοποιείτο για καμία ακαδημαϊκή και ερευνητική δραστηριότητα. Με τον τρόπο αυτό συγκαλύπτουν το γεγονός ότι η Κοσμητεία ήταν αυτή που, παρά τη συνήθη υστερία περί ομαλής λειτουργίας του πανεπιστημίου, διέταξε το «κλείσιμο» της σχολής. Ήρθε δηλαδή σε αντίθεση με την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου ο οποίος υπερασπίστηκε την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου.

Η εξ αρχής αναφορά των καθηγητών σε υποκινούμενες πράξεις και πολιτικές σκοπιμότητες αποτελεί έναν εύκολο και ανώδυνο τρόπο απαξίωσης του αγώνα των μεταναστών, αφού κατά την άποψή τους, δεν είναι πολιτικά υποκείμενα ικανά να επιλέξουν συγκεκριμένους τρόπους δράσης μέσω ελεύθερων διαδικασιών αυτοκαθορισμού. Κυρίως όμως αποκαλύπτει την υφέρπουσα ρατσιστική διάθεση των γραφόντων που κατατάσσουν τους μετανάστες σε μια κατώτερη οντολογική κατηγορία, ως μέλη της οποίας δεν έχουν προικιστεί με τις ιδιότητες της αυτονομίας, της βούλησης και της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

Η πρωτοφανής αγανάκτηση λοιπόν που προκάλεσε η κίνηση των μεταναστών υποδηλώνει την πεποίθηση πως ένα κοινωνικό κομμάτι δεν έχει δικαίωμα πρόσβασης και χρήσης του πανεπιστημιακού ασύλου. Με έντεχνο τρόπο, ο λανθάνων ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες αξιοποιείται για την περαιτέρω απονομιμοποίηση της έννοιας του ασύλου. Αντίστροφα, η κυρίαρχη άποψη περί «καταστρατήγησης» του ασύλου έρχεται να επιδεινώσει ακόμα παραπάνω τη θέση των μεταναστών, χωρίς την επί της ουσίας εξέταση κανενός εκ των δυο ζητημάτων.

Διατείνονται ότι επιθυμούν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και για αυτό καλούν την πολιτεία και την αστυνομία να περιφρουρήσει τις ελεύθερες ιδέες. Να μην επιτραπεί ξανά η πρόσβαση σε άτομα που το σώμα τους συμπυκνώνει την βαρβαρότητα της σύγχρονης κατάστασης. Όμως η ελεύθερη διακίνηση ιδεών ενσαρκώνεται ακριβώς στο σημείο που ασκείται ανεμπόδιστα η κριτική στην κοινωνία και την εξουσία. Εκφράζεται εκεί που υπάρχει ο χώρος να αναπτυχθεί ένας πολιτικός λόγος και μία πολιτική πράξη που αγγίζουν τη ζωή και δεν μεταφράζουν την πολιτική σε ανταλλαγή
επιχειρημάτων στα πρότυπα του επιστημονικού λόγου.

Το άσυλο τείνει να μετατραπεί σε ένα χώρο που η διακίνηση ιδεών είναι συνυφασμένη μόνο με το ερευνητικό έργο και συγκεκριμένα το έργο των ακαδημαϊκών. Μία έννοια ασύλου που εμπερικλείει και εξαντλείται μοναχά τις ακαδημαϊκές ώρες διδασκαλίας και το περιεχόμενό τους. Μία έννοια που είναι νοητικά και πρακτικά απομακρυσμένη από την κοινωνία, τα προβλήματά της και την κριτική που πρέπει να ασκείται σε αυτά. Εν τέλει ταυτίζεται με μία ολοένα πιο ξεθωριασμένη ανάμνηση περί αντιδικτατορικού αγώνα που συντροφεύει το παρελθόν τους, αλλά εχθρεύεται το παρόν μας για να μετατραπεί τελικώς σε ένα σκονισμένο μουσειακό έκθεμα.

Άποψη τους είναι πως ένας αγώνας για να κερδηθεί το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην ελεύθερη μετακίνηση και τελικά στη ζωή δεν χωράει σε αυτό το συμβολικό χώρο. Άποψή μας είναι πως τα σύμβολα έχουν αξία όταν νοηματοδοτούνται και ανατροφοδοτούνται από την καθημερινή μας πρακτική, ενώ απαξιώνονται όταν μετατρέπονται σε χώρους κενού νοήματος εντός των οποίων τίποτα δε μπορει να στεγαστει και να προστατευθεί, παρά χρησιμεύουν μόνο σαν επικλήσεις στο κοινό αίσθημα.

Η αγωνία για τη διατήρηση της νομιμότητας καταδεικνύει πως η ευταξία κατατάσσεται υψηλότερα από ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής. Έτσι προτίμησαν να μεταφερθούν 300 απεργοί πείνας σε μέρος που οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ χειρότερες από ότι στο αρχικό κτίριο, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις ανάγκες των συνανθρώπων τους. Η φιλανθρωπία των ζεστών σαλονιών μετέφερε ανθρώπους σε ένα κτίριο χωρίς καν τουαλέτες, θέρμανση και επαρκή χώρο. Σπεύδουν να δημοσιεύσουν επιστολές για την καταρράκωση των θεσμών της δημοκρατίας και σιωπούν όσον αφορά το τείχος του Έβρου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εργασία με όρους δουλείας και όλα αυτά που εξαναγκάζουν τους μετανάστες να ζουν σαν φαντάσματα στο περιθώριο της κοινωνίας.

Εμείς από την πλευρά μας, θα προασπίσουμε τη κοινωνική φύση του ασύλου και θα σταθούμε αλληλέγγυοι σε ανθρώπους που επιλέγουν τους χώρους μας για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους. Το άσυλο δεν είναι μία έννοια που καθορίζεται από τους εργαζόμενους ή από τους φοιτητές, αλλά από αυτούς που έχουν την ανάγκη να προστατευθούν. Τέλος, καλούμε τους υπόλοιπους των 35 ακαδημαϊκών του Πανεπιστημίου Αθηνών να πάρουν θέση για τα γεγονότα ώστε να διαφυλαχτεί το άσυλο ως χώρος προστασίας των ιδεών αλλά και των ανθρώπων.

Αντί επιλόγου, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα:

“Κύριοι, οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται στα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και, ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αίθουσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αν νομίσετε ότι σας χρειάζεται βοήθεια, θα την ζητήσετε σεις και εγγράφως”.

Γεώργιος Παπαδόπουλος,
ομιλία προς τις συγκλήτους των Πανεπιστημίων στο κτίριο της Βουλής, 2 Μάρτη 1973

Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες εργάτες απεργούς πείνας από 25 Γενάρη

Πρωτοβουλία προπτυχιακών φοιτητών-τριών ΜΙΘΕ


Ernst Jandl

Νοέμβριος 29, 2010

Από την Μαρία Λαϊνά

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=227533

Κοοκος

Είσαι κοοκος

ναι

είμαι κοοκος

ναι ναι

πολύ κοοκος

κι εσύ κοοκος

κι εγώ κοοκος

δεν θέλω άλλο να ‘μαι κοοκος

ήμουν κοοκος για πολύ

κι εγώ δεν θέλω να ‘μαι κοοκος

κι εγώ ήμουν κοοκος για πολύ

συ εκεί

κι εσύ εκεί

δεν είμαι κοοκος πια ναι

κι εγώ δεν είμαι κοοκος πια

ναι ναι κι εγώ

κοοκος όμως μια φορά

κοοκος μένεις πάντα πάντα

δυσοίωνα αποκαλυπτικό ποίημα του Ernst Jandl (1925-2000), αυστριακού ποιητή, δοκιμιογράφου και θεατρικού συγγραφέα, που γεννήθηκε και πέθανε στη Βιέννη.

Από τις πιο σημαντικές μεταπολεμικές φωνές στα γερμανικά. Ιδιόμορφος ποιητής, σχεδόν ακατόρθωτος μεταφραστικά, αφού παίζει με τη γλώσσα, τον ήχο και το νόημα των λέξεων.

Οι θεσσαλονικιές εκδόσεις Εντευκτήριο τόλμησαν το 2002 να κυκλοφορήσουν ένα ολιγοσέλιδο βιβλίο με δείγμα της ποίησής του. Εισαγωγικό σημείωμα, μετάφραση και επιλεγόμενα, του αρχιτέκτονα Πάνου Τζώνου.

Κυρίως αυτός διακινδύνευσε το εγχείρημα. Τουλάχιστον εδώ δεν διέτρεξε τον κίνδυνο να ατοπήσει στα εδάφη του.

Δεκαοχτώ ποιήματα που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τη μεταφραστική δυσκολία τους, την απύθμενη μεταφραστική δυσκολία τους· ας ελπίσουμε ότι αφομοιώθηκε στο αποτέλεσμα και δεν απαλείφθηκε πριν απ’ αυτό. Στις σημειώσεις πάντως του τέλους για τη μετάφραση, ο κύριος Τζώνος εξηγεί με ακρίβεια και οικονομία τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του μεταφράσιμου και του αμετάφραστου.

Από το εισαγωγικό σημείωμα του μεταφραστή ο ποδηλάτης μαθαίνει ότι ο Jandl σπούδασε Γερμανική και Αγγλική Φιλολογία, δούλεψε φιλόλογος στη Βιέννη και την Αγγλία, απέσπασε υψηλές λογοτεχνικές διακρίσεις στη διάρκεια της λογοτεχνικής του ζωής, και ότι τα θέματά του τα αντλεί από την καθημερινή ιλαροτραγωδία, που ως γνωστόν (σημείωση του ποδηλάτη) είναι ικανή να μετέχει και της μεταφυσικής.

Αυτό αποδεικνύουν με τους αναπόφευκτους συνειρμούς και τις συνδηλώσεις τους τα ποιήματα που περιλαμβάνονται σ’ αυτό το ισχνό και καλαίσθητο βιβλίο, που, αν κυκλοφορεί ακόμη, δεν θα χάσετε ούτε χρήματα αγοράζοντάς το ούτε χρόνο μελετώντας το.

 

Τι έχουν απογίνει οι κατοικίες τους (σήμερα);
Οι τοίχοι τους γκρεμίστηκαν: κι οι κατοικίες τους
δεν υπάρχουν –
Σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ!
Κανείς δεν έρχεται από εκεί (πέρα),
Για να μας περιγράψει την κατάστασή τους,
Για να μας πει τι χρειάζονται
Για να ηρεμήσει η καρδία μας.

ή

Από τις μέρες τις παλιές, τίποτε δεν ζει αιώνια·
Αυτοί που αναπαύονται και οι νεκροί,
πόσο μοιάζουν μεταξύ τους!
Την ίδια εικόνα θανάτου δεν παρουσιάζουν
Ο απλός άνθρωπος και ο ευγενής
Όταν πλησιάσει η μοιραία ώρα;

ή

Τράβα στα ερείπια των πόλεων, πήγαινε στα λείψανα
των ανθρώπων του παρελθόντος,
Παρατήρησε τα κρανία των μεν και των δε.
Πες μου τώρα, ποιός ήταν κακοποιός και ποιός αγαθοεργός;

Με την σειρά που εμφανίζονται:

το αιγυπτιακό Άσμα του αρπιστή, γραμένο μάλλον το 2000 πΧ,
το Έπος του Γκιλγκαμές, το αρχαιότερο σουμερικό ποιήμα,
ασσυριακό κείμενο του 8ου αιώνα πΧ.

από το βιβλίο του J.H.Plumb, Ο θάνατος του παρελθόντος, εκδόσεις Μεταίχμιο, σ 73

Myspace horrors

Απρίλιος 27, 2010

(  Σήμερα έπεσα πάνω σε ένα προφίλ του myspace της Κικής Δημουλά.

Θέλω να πιστεύω ότι είναι fanbase.

Αλλιώς η κατάσταση είναι πιο τραγική από όσο πίστευα.

Η φασιονίστα Δημουλά είναι καλή αρχή. Για όλους.

Προσωπικά η βαρύγδουπες λέξεις δεν μου λένε τίποτα. Το  «εντυπωσιάζομαι» λήγει.

Άντε και σε 3-D  )

Είναι εκπληκτικό το ότι site σαν και αυτά δημιουργήθηκαν για να φέρουν το κόσμο που είναι μακριά πιο κοντά -δήλωσαν-
και τελικά πήγαν τους κοντά , μακριά.
Social network άκουσα ότι λέγεται !;

Σχέσεις, φιλίες, έρωτες και αυτοκτονίες στο διαδίκτυο.
» Θες το msn μου; »
Μέχρι και το γέλιο έγινε παθητικό.  Γράφει-εις ένα αστείο, το διαβάζει-εις και γράφει-εις ότι γελάς.

Η ζωή μου όλη ένα keyboard.

Το 18+ δεν έχει καμία υπόσταση. Ένα κλικ είναι.

the truth is out there
σοφή κουβέντα από μη σοφή πηγή

από τον φώτη τερζάκη

Alain Badiou
Από το είναι στο συμβάν
μτφρ.: Δ. Βεργέτις, Ε. Γιαννοπούλου, Ν. Ηλιάδης, Κ. Κέη, Α. Κλαμπατσέα, Χ.Ε. Ράπτης επιμ.: Δημ. Βεργέτις
εκδόσεις Πατάκη, σ. 137, 12,56 ευρώ

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=01/04/2010&id=147269

Στον κόσμο που δεν έχει διαβάσει ποτέ φιλοσοφία επικρατεί η αντίληψη ότι πρόκειται για κάτι το σιβυλλικό και σε τελική ανάλυση ακατανόητο. Μικρό ώς εδώ το κακό· το χειρότερο είναι ότι συχνά τείνουν να εφαρμόζουν αυτό τον συλλογισμό και αντίστροφα: ό,τι τους φαίνεται συβιλλικό και ακατανόητο πρέπει να είναι φιλοσοφία… Το πραγματικά καταστροφικό, τώρα, είναι ότι εμφανίζεται μια μερίδα λογίων οι οποίοι, ενσωματώνοντας υπόρρητα τη διαστροφή της κοινής αντίληψης, αισθάνονται ότι για να καταξιωθούν φιλοσοφικά οφείλουν να είναι σιβυλλικοί και ακατανόητοι και ότι, αν είναι τέτοιοι, μπορούν να χριστούν αυτοδικαίως φιλόσοφοι. Αυτό ίσως ενισχύεται από μια ψυχολογική ανάγκη που μοιάζουν να εκδηλώνουν ορισμένοι, οι οποίοι αντλούν προφανώς κάποιου είδους διαστροφική ηδονή επινοώντας αλλόκοτες κι εκκωφαντικά ηχηρές εκφράσεις, αβυθομέτρητης σημασίας, με τις οποίες κόβουν το αίμα τού απλοϊκού κοινού τους – κάνοντας τσιχλόφουσκα τη σύνταξη, ουσιαστικοποιώντας ρήματα, ρηματοποιώντας ουσιαστικά, αποκολλώντας και ανασυγκολλώντας προθέσεις με αφηρημένους ονοματικούς τύπους… Το έθος αυτό, ως γνωστόν, παρουσιάζει ενδημική εξάπλωση στην παριζιάνικη διανόηση, ιδίως σε εποχές όπως η δική μας όπου γίνεται όλο και σπανιότερο να έχεις κάτι να πεις, ωστόσο στην Ελλάδα έχει εξαρχής βρει ενθουσιώδεις μιμητές. Πρώτος διδάξας ήταν ο Γιώργος Βέλτσος, ο οποίος σιγά σιγά δημιούργησε σχολή: σήμερα διαθέτουμε έναν ολόκληρο αστερισμό μεταφραστών και μεταφρασεολόγων, διδακτόρων (κατά προτίμησιν του Παντείου και κατά προτίμησιν του Τμήματος Επικοινωνιών), ψυχαναλυτών ή «ψυχαναλυτών», επιφυλλιδογράφων στον Τύπο κι εκδοτών περιοδικών οι οποίοι διακονούν με προσήλωση το είδος.

Τέτοια είναι, δυστυχώς, η περίπτωση του Αλαίν Μπαντιού, στον οποίον επεφύλαξαν εσχάτως διθυραμβική υποδοχή στον Ελλάδα ως τον τελευταίον εν ζωή μεγάλο φιλόσοφο. Και είναι θλιβερό να βλέπεις έναν ξεμωραμένο γέρο να τον σέρνουν σε παράτες και εκδηλώσεις, τιμητικές εσπερίδες και συνεντεύξεις Τύπου και αυτός, με ύφος μακάριας αυταρέσκειας και με τη γενναιόδωρη καταδεκτικότητα οιονεί θεού, να ανοίγει το στόμα του και να φθέγγεται μνημειώδεις ασυναρτησίες. Το γεγονός συνοδεύτηκε από αλλεπάλληλες εκδόσεις παλαιότερων και πρόσφατων έργων του (φιλοσοφικών και πολιτικών, διότι ο Μπαντιού έχει γράψει επίσης μυθιστορήματα και θεατρικά έργα). Τα βιβλία αυτά στην πλειονότητά τους δεν διαβάζονται, και πιθανότατα δεν φταίει γι’ αυτό η μετάφραση (μολονότι κατά τόπους ίσως έχει συμβάλει στην ακατανοησία): η «φιλοσοφική» του πρόζα θυμίζει τις παρλάτες των κωμικών του ελληνικού κινηματογράφου, όταν μιμούνται το ιδίωμα των «κουλτουριάρηδων» – κοντολογίς, βγάζει γέλιο. Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία; Τελικώς λέει κάτι ο Μπαντιού, και τι είναι αυτό;

Ο Αλαίν Μπαντιού, γεννημένος το 1937 στη Ραμπάτ του Μαρόκου, ξεκίνησε τη θεωρητική του σταδιοδρομία ως μαθηματικός. Ο προσηλυτισμός του στον μαρξισμό έγινε υπό την επιρροή τού Λουί Αλτουσέρ, επιτονισμένη με ισχυρές, και ισόβιες, όπως φαίνεται, μαοϊκές συμπάθειες. Δεν είναι του παρόντος να σχολιάσουμε την πολιτική σημασία τού εγχειρήματος του Αλτουσέρ (ό,τι ο Καστοριάδης στη ριζοσπαστική του νιότη αποκαλούσε πνευματωδώς «νέο-πρώην-νέο-σταλινισμό»)· εν πάση περιπτώσει, ένα βιβλίο του γραμμένο εκείνη την εποχή (1970), που έτυχε να μεταφραστεί στα ελληνικά, η Διαλεκτική επιστημολογία (Καστανιώτης, 1972), είναι βιβλίο αρκετά σοβαρό και συγκροτημένο επιχειρηματολογικά, που πραγματεύεται κάτι συγκεκριμένο: τη διείσδυση της αστικής ιδεολογίας στα μαθηματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται στις κοινωνιομετρικές αναλύσεις – και σε αξιοσημείωτη απόκλιση, πρέπει να προσθέσουμε, από τον ίδιο τον Αλτουσέρ, ο οποίος αντιδιέστελλε δογματικά την «επιστήμη» προς την «ιδεολογία»… Το σαράκι τού μεγάλου στοχαστή φαίνεται ότι ξύπνησε στην ψυχή του Μπαντιού γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ύστερα από την καταβύθιση του τελευταίου θορυβώδους θεωρητικού ρεύματος που πρυτάνευσε στην παρισινή σκηνή έως τη δεκαετία του ’70 και ορισμένοι συνόψισαν υπό την αμφίλογη έννοια του «μεταμοντέρνου», οπότε άρχισε να καταστρώνει και το πιο φιλόδοξο έργο του: Είναι και συμβάν (1988). Η σκέψη του έκτοτε περιστρέφεται γύρω από ανάπτυξη της έννοιας του συμβάντος (evenement), που αυτός όσο και οι οπαδοί του θεωρούν την πιο προσωπική φιλοσοφική του συμβολή. Το «συμβάν» διαστέλλεται προς το Είναι, όπως το «γίγνεσθαι» διαστέλλεται προς το Είναι στον Χέγκελ, ο «χρόνος» διαστέλλεται προς το Είναι στον Χάιντεγκερ και το «μηδέν» διαστέλλεται προς το Είναι στον Σαρτρ: μέσα από τη ρητορική τού τίτλου, εμφανώς, ο Μπαντιού διεκδικεί μια ισότιμη θέση στη χορεία των παραπάνω στοχαστών. Τι περισσότερο έχει όμως να πει με την κατασκευή του;

Η προβληματική αυτή ξεκινάει από τον τρόπο που ο Χέγκελ χρησιμοποίησε τις τροπικές κατηγορίες του υπαρκτού/δυνατού για να παραγάγει όλο τον δυναμισμό που διέπει τα διάφορα επίπεδα του συστήματός του – τόσο στο πεδίο της λογικής έκπτυξης της Εννοιας όσο και στον αντεστραμμένο κόσμο της Φύσης, κι εντέλει της ίδιας της Ιστορίας. Η χειρονομία αυτή συνιστά την καρδιά της εγελιανής διαλεκτικής, πρέπει όμως να γίνεται κατανοητή υπό δύο διευκρινιστικούς όρους: πρώτον, το «Είναι» που γίνεται αντικείμενο άρνησης, εδώ εννοείται ως Είναι-διορισμένο· και, δεύτερον, η άρνηση του Είναι συνιστά πάντα διαλεκτική άρνηση (Aufhebung): δηλαδή, επανακαθορισμό του καθορισμένου, που αποδεσμεύει τις ενυπάρχουσες σε αυτό, αλλά μη ενεργοποιημένες ακόμα, δυνατότητες – άρση εδραιωμένων διορισμών που ανοίγει ένα (ορίσιμο μάλλον, παρά αόριστο, και πάντως πεπερασμένο) πεδίο εφικτών μετασχηματισμών. Στην ιστορικοποιημένη διαλεκτική του Μαρξ αυτό ακριβώς είναι το έργο της επανάστασης. Οταν ο Ερνστ Μπλοχ και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έδιναν σε αυτή την ιδέα έναν μεσσιανικό επιτονισμό, δεν έκαναν άλλο από να τονίζουν την αξιακή προτεραιότητα του ελευσόμενου έναντι του υπαρκτού, ως τέτοιου που υπάρχει. Κληρονόμοι της φαινομενολογικής παράδοσης, όπως ο Χάιντεγκερ και ο Σαρτρ, από την άλλη πλευρά, προσπαθούσαν να μεταγράψουν σε οντολογική γλώσσα αυτή την προτεραιότητα του καθορίσιμου (ύπαρξη) έναντι του καθορισμένου (ουσία), ενώ ο Μπεργκσόν αναδιέτασσε το ίδιο ζεύγμα υπό τη διαστολή του οργανικού/ζωικού προς το «ανόργανο». Υπόδειγμα του ανόργανου για τον Μπεργκσόν ήταν ακριβώς η λογιστική διάνοια, τα μαθηματικά, τα οποία επίσης για τον Χέγκελ αντιπροσώπευαν την κατώτερη, στατική μορφή τού νοείν (Verstand), η οποία αδυνατεί να συλλάβει το πέρασμα από το Είναι στο γίγνεσθαι.

Ξαναθέτω το ερώτημα: Τι έχει να προσθέσει σε αυτά ο Αλαίν Μπαντιού; Οταν στα δοκίμια που έχουμε μπροστά μας εξισώνει τα μαθηματικά με την οντολογία, λέει κάτι περισσότερο από τούτο τον κοινό τόπο στις μεγάλες φιλοσοφικές παραδόσεις του 20ού αιώνα; Εκείνο που απλώς επιχειρεί είναι, χρησιμοποιώντας όλα τα λογικά παράδοξα της σύγχρονης μαθηματικής, μοντέλα και θεωρήματα που ελάχιστοι καταλαβαίνουν και τα οποία δεν χρησιμεύουν σε κανέναν (εκτός από τους ίδιους τους μαθηματικούς, για να τους θυμίζουν τα όρια των αποβλέψεών τους), γαρνίροντας επιπροσθέτως αυτή την απόπειρα με εκκεντρικές έννοιες δικής του κοπής -η «υφαίρεση», το «γενολογικό» και άλλες τέτοιες πομπώδεις κενολογίες- ή με κοινόχρηστους όρους, όπως «αναποφάνσιμο», «μη διακρίσιμο» κ.λπ., στους οποίους νομίζει πως δίνει καινούρια σημασία, να υποδείξει μία έννοια αλήθειας αντιτιθέμενη σε όλες τις σημασίες που έχει λάβει ποτέ αυτή στη μακραίωνη χρήση της: κοντολογίς, μιαν «αλήθεια» τόσο ασύλληπτη, α-διανόητη, μη διακρίσιμη και ανεπίδεκτη διορισμού, που είναι ακριβώς σαν να μην υπάρχει! Ερώτημα: Και τι θα άλλαζε αν δεν είχαμε αυτή την έννοια; Μια «αλήθεια» που δεν διαφοροποιείται σε τίποτε από τον σχετικιστικό της αντίποδα, και μια «ηθική» που πρακτικώς δεν διακρίνεται από τον πιο καθαρό ντεσιζιονισμό (η «ελευθερία» του Σαρτρ -είμαι ό,τι οι πράξεις μου με κάνουν- έλεγε ήδη όλα όσα πάει να πει ο Μπαντιού με τον όρο «υποκειμενοποίηση», με το ασύγκριτο πλεονέκτημα ότι ήταν μια κοινή έννοια που όλοι καταλάβαιναν) είναι, για να το πούμε έτσι, τζάμπα το χαρτί και το μελάνι.

Στα δύο τελευταία κείμενα του βιβλίου, που είναι κείμενα αναφοράς, αντιλαμβάνεται πλήρως κανείς την έλλειψη γείωσης που μαστίζει αυτή τη σκέψη. Το κείμενο με τον παραπλανητικό τίτλο «Φιλοσοφία και ψυχανάλυση» ταυτίζει, όπως αποδεικνύεται, την ψυχανάλυση με τον Ζακ Λακάν, ενώ η φιλοσοφία δεν υπεισέρχεται παρά ως απελπισμένη απόπειρα του Μπαντιού να τιθασεύσει τις ανοικονόμητες σημασιολογικές ακροβασίες του Λακάν, υπερακοντίζοντας σε εννοιολογικές ακροβασίες που φαίνονται πολύ πιο γελοίες, επειδή ακριβώς τούς λείπει η διαβολική αίσθηση της ειρωνείας που διαθέτει ο ίδιος ο Λακάν. Εν τοιαύτη περιπτώσει, γιατί δεν το τιτλοφορούσε «Εγώ και ο Λακάν»; Στο κείμενο «Althusser, το υποκειμενικό στοιχείο χωρίς υποκείμενο», τέλος, επιχειρεί μία ακτιβιστική, αν μπορώ να το πω έτσι, ανάγνωση του Αλτουσέρ, η οποία μας επιτρέπει να ιχνηλατήσουμε τις πολιτικές εμμονές του Μπαντιού μεν, προδίδει κατάφωρα τον ίδιο τον Αλτουσέρ, την κληρονομιά τού οποίου διατείνεται πως διασώζει, δε. Στο πολιτικό πεδίο η έννοια του συμβάντος αντιδιαστέλλεται προς την έννοια του «γεγονότος»: το τελευταίο αντιπροσωπεύει την καταγεγραμμένη, τη «νεκρή», όπως θα λέγαμε, ιστορία, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη σκοπιά τής κυριαρχίας, δηλαδή του κράτους· το συμβάν τότε αντιπροσωπεύει την απρόοπτη ιστορική έλευση, τη ρήξη με το υπάρχον – με άλλα λόγια, την επανάσταση. Κατά ποία έννοια όμως αυτή η οπτική -η οποία δεν προσθέτει ούτε κεραία, πρέπει να θυμόμαστε, σε όσα ο Κύκλος της Φραγκφούρτης έλεγε ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου- συγγενεύει με τον Αλτουσέρ, έναν δεδηλωμένο υπέρμαχο της γραμμής συνδιαχείρισης (ή ειρηνικής «κατάληψης») του αστικού κράτους; Στο όνομα αυτής της γραμμής ο Αλτουσέρ και το κόμμα του δεν ελεεινολόγησαν τον Γαλλικό Μάη, τον οποίον τώρα ο Μπαντιού ανεμίζει ως λάβαρο του «κομμουνισμού» του;

Και για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, στο πολιτικό μανιφέστο του, που εκδόθηκε προσφάτως από τις ίδιες εκδόσεις (Η κομμουνιστική υπόθεση, Πατάκης 2008), ο Μπαντιού παραθέτει ως ένα από τα ορόσημα του ουτοπικού κομμουνισμού του, ισάξιο με την Παρισινή Κομμούνα και τον Γαλλικό Μάη, τι; Την Πολιτιστική Επανάσταση στη μαοϊκή Κίνα! Ισως προσεχώς σκεφτεί και τους Ερυθρούς Χμερ στην Καμπότζη! Ο άνθρωπος δηλαδή βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση… Ρητόν: Μία τέτοια υπεράσπιση του «κομμουνισμού» είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει κάποιος στον ξαναζεσταμένο αντικομμουνισμό, τον οποίο σερβίρουν σήμερα οι παγκόσμιες ελίτ ως αντίδοτο στην κοχλάζουσα οργή των μαζών που συσσωρεύεται – όπως ακριβώς και μια τέτοια υπεράσπιση της «αλήθειας» είναι μουσική στα αυτιά του μεταμοντέρνου σχετικισμού, τον οποίο ο «φιλόσοφος» Μπαντιού, σαν άλλος Δαυίδ, ορθώνει το μικρό ανάστημά του για ν’ ανασχέσει.

123

Μαρτίου 12, 2010

Πάσχα στην Κέρκυρα

fotos people fotos

Μαρτίου 12, 2010

http://benoitpaille.deviantart.com/

John Cooper Clarke

Μαρτίου 11, 2010

Evidently Chickentown

the bloody cops are bloody keen
to bloody keep it bloody clean
the bloody chief’s a bloody swine
who bloody draws a bloody line
at bloody fun and bloody games
the bloody kids he bloody blames
are nowhere to be bloody found
anywhere in chicken town

the bloody scene is bloody sad
the bloody news is bloody bad
the bloody weed is bloody turf
the bloody speed is bloody surf
the bloody folks are bloody daft
don’t make me bloody laugh
it bloody hurts to look around
everywhere in chicken town
the bloody train is bloody late
you bloody wait you bloody wait
you’re bloody lost and bloody found
stuck in fucking chicken town

the bloody view is bloody vile
for bloody miles and bloody miles
the bloody babies bloody cry
the bloody flowers bloody die
the bloody food is bloody muck
the bloody drains are bloody fucked
the colour scheme is bloody brown
everywhere in chicken town

the bloody pubs are bloody dull
the bloody clubs are bloody full
of bloody girls and bloody guys
with bloody murder in their eyes
a bloody bloke is bloody stabbed
waiting for a bloody cab
you bloody stay at bloody home
the bloody neighbors bloody moan
keep the bloody racket down
this is bloody chicken town

the bloody pies are bloody old
the bloody chips are bloody cold
the bloody beer is bloody flat
the bloody flats have bloody rats
the bloody clocks are bloody wrong
the bloody days are bloody long
it bloody gets you bloody down
evidently chicken town
the bloody train is bloody late
you bloody wait you bloody wait
you’re bloody lost and bloody found
stuck in fucking chicken town

Tony Millionaire

Ιανουαρίου 14, 2010

το καλυτερο κομικ στριπ απο την εποχη του krazy kat

http://www.maakies.com/

ενα κορακι που ειναι παντα στουπι και μια μαϊμου σκετη λερα. ναυτικοι.

«being drunk is the best feeling in my poor world…»

‘Say, what are you laughing at?’ one man asks another.

‘Just the horror of being alive.’

Elliott Erwitt

Νοέμβριος 30, 2009

http://www.elliotterwitt.com/lang/index.html

επιστήμη και αλήθεια

Οκτώβριος 11, 2009

αν εχετε υποψιν το ομωνυμο βιβλιο του ψυλλου θα ξερετε οτι οι ρεαλιστες συνδέουν αυτες τις δυο εννοιες αρρηκτα.

διαβαζοντας ενα μυθιστορημα όμως, για τη ζωή του Ομαρ Καγιαμ (οποιος ειναι αλκοολικος θα πρεπε να τον ξερει, οι αλλοι συγχωρηστε γιατι δεν εχετε δει το ‘φως’ ακομα) έπεσα στο ακόλουθο σχόλιο:

Ας πάρουμε τους αρχαίους, τους Ελληνες, τους Ινδους, τους Μουσουλμανους που έζησαν πριν απο μένα. η συγγραφική προσφορά τους στις επιστήμες ήταν τεράστια. Αν επαναλάβω όσα είπαν, το έργο μου θα είναι περιττο. Αν τους αμφισβητήσω, όπως έχω συνέχεια την ταση να κάνω, θα έρθουν άλλοι μετά για να αμφισβητήσουν εμένα. Τι θα μείνει αύριο από τα συγγράμματα των σοφών; Μόνο κακίες είπαν για τους προγενέστερους. Από το έργο τους θυμόμαστε μόνο ό,τι ανέτρεψε τις θεωρίες των άλλων, εκείνο όμως που οικοδομούν οι ίδιοι θα γκρεμιστεί αναπόφευκτα, ακόμα και θα γελειοποιηθει απο τους μεταγενέστερους. Τέτοιος είναι ο νόμος της επιστημης.

Η ποίηση δεν γνωρίζει παρόμοιο νόμο: δεν απορρίπτει ποτέ αυτό που προηγήθηκε και δεν την απορρίπτει ποτε αυτό που ακολουθεί, διατρέχει με ηρεμία τους αιωνες. Γι’ αυτό γραφω τα ρουμπαγιατ μου. Ξερεις τι με γοητευει στις επιστήμες; Οτι βρίσκω μέσα τους την υψιστη ποιηση: στα μαθηματικά τη μεθυστικη δινη των αριθμών. στην αστρονομια το αινιγματικο ψιθυρισμα του συμπατος. Αλλα για το Θεο, μην έρθει κανεις να μου μιλησει για την αληθεια!

οι φιλοσοφοι της επιστημης εχουν ασχοληθει αρκετα με το θεμα, αλλα στη συγκεκριμενη περιπτωση ενδιαφερον εχει η συσχετιση αληθειας και ποιησης και παραλληλα η υπεροχη της τελευταιας εναντι της επιστημης.

πιστευω γενικα οτι η επιστημη, στο βαθμο που στηριζεται σε μια λογικη αναλυση και πρακτικη δε θα μπορεσει να μας φέρει σε ανάλογη επαφη με την αληθεια, όπως αυτη της ποιησης και της τεχνης. μενει να δουμε αν οντως ειναι αναγκαια αυτη η συνδεση με την αληθεια που επιθυμουν οι ρεαλιστες ή αν η απεμπλοκη της απο αυτήν -σε θεωρητικο και πρακτικο επιπεδο- μπορεσει να κανει την επιστημη πιο δημιουργικη (αλλα ισως και πιο επικινδυνη).

back & forth

Οκτώβριος 11, 2009

Henri Cartier-Bresson

1908 – 2004

Γαλλία

Magnum Photos

Leica

(1908-08-22)

ομιχλη

Σεπτεμβρίου 22, 2009

ομίχλη

Ρατσιστικός λόγος

Σεπτεμβρίου 22, 2009

Ένα debate που καναμε με το ougki στο μάθημα του Χατζή για την ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου. Είναι λίγο τεράστιο βέβαια και λίγο στα πλαίσια του politically correct νομίζω αλλά δε βαριέσαι…

Α: Λόγος μίσους ή ρατσιστικός λόγος είναι ένας όρος για το λόγο που εκφέρεται δημόσια, προφορικά, γραπτά ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο και αποσκοπεί στον υποβιβασμό ατόμων ή ομάδων λόγω της φυλετικής ή εθνικής του καταγωγής, του θρησκεύματος του, του σεξουαλικού προσανατολισμού του κλπ.

Η χρήση του ρατσιστικού λόγου ως μέσου περιθωριοποίησης και κακοποίησης των μειονοτήτων θέτει το ερώτημα αν η εκφορά του θα έπρεπε να ρυθμιστεί από μια κρατική παρέμβαση. Κατ’ εμέ το να αγνοήσουμε τις υλικές, φυσικές και ψυχολογικές συνέπειες του λόγου αυτού είναι να επιτρέπουμε την πρόκληση μιας σοβαρότατης διαταραχής στα άτομα που πλήττονται περισσότερο από το ρατσιστικό λόγο. Ο ρατσιστικός λόγος  σημαίνει προσβολή στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια ατόμων που ήδη βρίσκονται σε μειονεκτική θέση και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους καθώς τους αναγκάζει να ζουν σε ένα διαρκές καθεστώς φόβου. Η δημόσια εκφορά του οδηγεί στην εξάπλωση της ρατσιστικής ιδεολογίας που είναι το ψυχολογικό θεμέλιο για τη διάπραξη βίαιων και εγκληματικών ενεργειών κατά της ζωής, της σωματικής και ψυχολογικής ακεραιότητας ατόμων. Επομένως, θεωρώ πως το κράτος είναι δικαιολογημένο να περιορίσει το ρατσιστικό λόγο μέσω κατάλληλης νομοθεσίας.

Β :Όσο κι αν καταδικάζω τη ρατσιστική ιδεολογία θεωρώ επιπόλαιο αλλά και αναποτελεσματικό να επιβάλλουμε μια απαγόρευση χωρίς να εξετάσουμε τις συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας. Πρωτ’ απ’ όλα θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε στο κράτος την εξουσία να περιορίζει όπως εκείνο κρίνει την ελευθερία του λόγου και να αποφασίζει τι εμπίπτει στα όρια του ρατσιστικού λόγου και τι όχι. Η ελευθερία του λόγου είτε προστατεύει τους πάντες ή δεν προστατεύει κανέναν. Αποκτά νόημα ακριβώς στις οριακές εκείνες περιπτώσεις που προκαλούν το κοινό αίσθημα και όχι σε απόψεις που ούτως ή άλλως είναι συμβατές με τις ευρέως αποδεκτές αντιλήψεις της κοινωνίας,  Πιστεύω πως θα έπρεπε να φοβόμαστε περισσότερο ένα ισχυρό κράτος που μπορεί να περιορίσει οτιδήποτε θεωρεί ανατρεπτικό παρά ορισμένες ακραίες ιδέες. Στο πρώτο άλλωστε μπορούμε να αντιταχθούμε μόνο με ένα πολύ μεγάλο κόστος, για παράδειγμα μια επανάσταση, στις δεύτερες τουλάχιστον μπορούμε να αντιτάξουμε τις δικές μας ιδέες.

Α: Το επιχείρημα για το πού και ποιος θα τραβήξει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ρατσιστικού και μη ρατσιστικού λόγου είναι απλώς μια πρόφαση για να μην προβούμε σε αυτήν την οριοθέτηση. Η αντιρατσιστική νομοθεσία δεν αποτελεί πρωτοπορία. Έχει ήδη εφαρμοστεί αποτελεσματικά σε πολλές χώρες, όπως στον Καναδά, στην Αυστραλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία χωρίς να διακυβευτεί το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου και χωρίς να έχουμε διολισθήσει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είναι πολύ πιο επικίνδυνο να επιτρέψουμε την εξάπλωση  μιας ακραίας ιδεολογίας, όπως αυτές για τις οποίες συζητάμε,  και να την αφήσουμε να καταστεί κυρίαρχη στη συνείδηση της κοινής γνώμης παρά να παραχωρήσουμε μιας μικρή ελευθερία προς όφελος της ισότητας στα πλαίσια ενός κοινωνικού προγράμματος. Σε τελική ανάλυση αν μια κοινωνία είναι υγιής θα αντιδράσει στις ολοκληρωτικές τάσεις του κράτους, αν ο ολοκληρωτισμός είναι απαίτηση της ίδιας της κοινωνίας τότε δεν υπάρχει κανένας ανασταλτικός παράγοντας για την κατίσχυση του. Δεν είναι άκαιρο εδώ να αναφέρουμε το παράδειγμα του ναζιστικού καθεστώτος που διαδέχθηκε ένα από τα πιο φιλελεύθερα συστήματα της εποχής, της δημοκρατίας της Βαιμάρης. Αυτή όπως φαίνεται δεν μπόρεσε να διαγνώσει και να αναχαιτίσει την ολοένα και αυξανόμενη απήχηση του ρατσιστικού λόγου που τελικώς οδήγησε στην ανατροπή της.

Β: Όταν μιλάμε για μια κίνηση με τέτοια μαζικότητα θεωρείς πως οποιοσδήποτε νόμος θα ήταν δυνατό να αναχαιτίσει την επικράτηση του ναζισμού; Αντί να επιβάλλουμε αναποτελεσματικούς νόμους με ανεπιθύμητες συνέπειες για το δημοκρατικό πολίτευμα ίσως θα έπρεπε να ασχολούμαστε με τις προϋποθέσεις και με τις βαθύτερες αιτίες επικράτησης μιας τέτοιας ιδεολογίας. Η διάχυση της παιδείας και η ενδυνάμωση της κριτικής σκέψης είναι το μόνο αποτελεσματικό μέτρο ενάντια σε τέτοιου είδους αντιλήψεις. Επίσης, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι θέτοντας τέτοιες απόψεις εκτός νόμου όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται το φαινόμενο του ρατσισμού αλλά αποκτά την έλξη του απαγορευμένου και διογκώνεται όπως έχουμε δει να συμβαίνει πολλές φορές. Οι κακές ιδέες δεν καταπολεμούνται με νόμους αλλά με άλλες καλύτερες ιδέες που καταδεικνύουν το σφάλμα των πρώτων. Η κρατική παρέμβαση θα πρέπει να έλθει με τη μορφή της προώθησης της αντιρατσιστικής κουλτούρας. Από εκεί και πέρα είναι η ελεύθερη αγορά των ιδεών που θα ξεχωρίσει τις καλές από τις κακές ιδέες και αν οι τελευταίες επικρατούν για κάποιο διάστημα αυτό είναι το τίμημα της ελεύθερης κοινωνίας. Για να υπάρχει μια λειτουργική δημοκρατία που μπορούν να ακουστούν οι φωνές όλων των ανθρώπων θα πρέπει να υπάρχει μια κοινή αγορά με ίση πρόσβαση, έτσι μέσα απ’ όλες τις φωνές μπορεί να ανακαλυφθεί η αλήθεια. Έτσι αν μια γνώμη είναι σωστή, τότε χάνουμε την ευκαιρία να αντικαταστήσουμε το σφάλμα με την αλήθεια. Αν από την άλλη είναι λανθασμένη, τότε στερούμαστε κάτι εξίσου ωφέλιμο: τη δυνατότητα διαυγέστερης αντίληψης και πιο ζωηρής εντύπωσης της αλήθειας που είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ αλήθεια και σφάλματος.

Α: Πρώτ’ απ’ όλα ο ρόλος της παιδείας και η τόνωση του πνεύματος ανεκτικότητας δεν είναι κάτι που αντιβαίνει την ύπαρξη αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Ο αντιρατσιστικός νόμος είναι ένας από τους τρόπους καταπολέμησης του ρατσισμού αλλά πάνω απ’ όλα είναι μέσο άμεσης προστασίας των θυμάτων του. Αλλά το σοβαρό σφάλμα στη συλλογιστική σου είναι πως θεωρείς ότι σε αυτήν την ελεύθερη αγορά ιδεών όλοι εισέρχονται με ίσους όρους. Κάτι τέτοιο είναι ψευδές. Οι μειονότητες είναι μικρότερες σε αριθμό και έχουν κατά γενική ομολογία λιγότερα οικονομικά μέσα και μικρότερη πολιτική επιρροή προκειμένου να προωθήσουν τις απόψεις τους. Η διαφορά στη θέση ισχύος μεταξύ αυτών που εκφέρουν το λόγο μίσους και των θυμάτων τους κλείνει πολλές διόδους ανύψωσης μιας διαφορετικής φωνής και το κράτος θα ήταν πρακτικά αδύνατον να γεφυρώσει αυτό το τεράστιο χάσμα . Οι κυρίαρχες απόψεις και το μίσος που τις συνοδεύει δεν έχουν δυσκολία να βρουν απήχηση στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Αυτό που τελικά βγαίνει στην επιφάνεια ως αληθές δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιβίωση της ισχυρότερης άποψης. Οι κυρίαρχες απόψεις αυτοβεβαιώνονται και ενισχύονται και οι ασθενέστερες φθίνουν. Αλλά αναρωτιέται επίσης κανείς, τι ακριβώς θα μπορούσαν να συνεισφέρουν οι ρατσιστικές ιδέες σε μια πολιτική συζήτηση και ποια είναι η αξία τους στην αναζήτηση της αλήθειας εφόσον οι υποστηρικτές τους απλώς επαναλαμβάνουν δογματικά ότι ορισμένες κοινωνικές ομάδες θα πρέπει να αποστερηθούν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Το σίγουρο είναι ότι τέτοιες ιδέες έχουν τόσο μικρή κοινωνική αξία ως ένα βήμα προς την αλήθεια ώστε οποιοδήποτε όφελος προέρχεται από αυτές σαφώς υπερκαλύπτεται από το κοινωνικό και ηθικό όφελος αυτών που είναι στόχοι του ρατσιστικού λόγου. Η μη ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου το μόνο που κατορθώνει είναι να νομιμοποιήσει τη συμμετοχή των ρατσιστικών ομάδων στην πολιτική διαδικασία.

Β: Αυτό που δεν κατανοείς είναι ότι η σημασία της ελευθερίας του λόγου είναι πολύ ευρύτερη απ’ αυτό που νομίζεις. Παρ’ ότι φαίνεται ότι ένας αντιρατσιστικός νόμος θα ευνοούσε τις μειονότητες ιστορικά αποδεικνύεται ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Υπό το πρίσμα των αντιλήψεων της δεκαετίας του 50 τα κινήματα των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι εκφέρουν ρατσιστικό λόγο καθώς ζητώντας ισότιμη μεταχείριση ουσιαστικά μείωναν τη θέση της λευκής φυλής. Μπορεί σήμερα να φαίνεται αδιανόητο αλλά οι τότε δικαστές κάλλιστα θα μπορούσαν να επιδιώξουν και να πετύχουν τη φυλάκιση των ακτιβιστών εάν δεν ίσχυε η προστασία του ρατσιστικού λόγου. Θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στα 1940 ένας ιερέας καταδικάστηκε επειδή έκανε αντισημιτικά κηρύγματα στις γειτονιές του Chicago. Στο ανώτατο δικαστήριο η απόφαση αυτή ανατράπηκε και το δικαστήριο αποφάνθηκε πως όχι μόνο η αστυνομία παρανόμησε συλλαμβάνοντάς τον αλλά είχε την υποχρέωση να τον προστατεύει από αυτούς που του επιτίθονταν. Αυτό το συγκεκριμένο δεδικασμένο χρησιμοποιήθηκε στις δεκαετίας του 50 και του 60 για να προστατέψει τους ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων και την δυνατότητά τους να διαδηλώνουν συμπεριλαμβανομένου και τη δυνατότητα του Martin Luther King να διαδηλώσει στους δρόμους του Chicago. Επομένως, δεν είναι διόλου απίθανο με τη δικαιολογία κάποιας αντιρατσιστικής νομοθεσίας να καταδικαστούν από τους σημερινούς δικαστές ορισμένες ριζοσπαστικές ιδέες που στο μέλλον θα θεωρούνται σημαντικά και αυτονόητα κεκτημένα της δημοκρατίας. Είτε η ελευθερία του λόγου προστατεύει το λόγο που δε μας αρέσει, τους ρατσιστές, τους σεξιστές, τους αντισημίτες είτε δεν έχουμε μια ασφαλιστική δικλείδα για να προστατέψουμε το λόγο που μας αρέσει, τους ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων, τις θρησκευτικές μειονότητες και τους ανθρώπους που επιζητούν κοινωνική δικαιοσύνη.

Α: Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιλυθεί με ένα σαφή ορισμό του τι συνιστά ρατσισμός, έναν ορισμό που χάρη σε αυτά τα κινήματα διαθέτουμε. Ο ρατσισμός δε συνάδει με την αξίωση για εξίσωση αλλά για άμβλυνση ή διατήρηση μιας άνισης θέσης μεταξύ κοινωνικών, φυλετικών ή εθνικών ομάδων. Η ισότητα είναι σημαντικό μάθημα που κατακτήθηκε τότε όπως και το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια για όλους. Το να επιτρέψουμε την καταστροφική επίδραση του ρατσιστικού λόγου είναι σαν να αγνοούμε τα διδάγματα που μας έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι. Το λάθος που θεωρώ ότι κάνεις σε αυτό το σημείο είναι ότι διαχωρίζεις τελείως το λόγο από την πράξη. Η διάκριση μεταξύ λόγου και πράξης μπορεί να είναι χρήσιμη σε διάφορους τομείς αλλά δεν ευσταθεί από νομική σκοπιά. Αν καταλήγαμε στην άποψη ότι ο λόγος δεν αποτελεί πράξη με τη νομική έννοια τότε η απάτη, η συκοφαντική δυσφήμιση και η εξύβριση δε θα αποτελούσαν ποινικά αδικήματα. Μάλιστα αρκεί μια ανάγνωση της νομοθεσίας για να καταστεί προφανής η ομοιότητα μεταξύ της προστασίας από το ρατσιστικό λόγο και της προστασίας από τη δυσφήμιση την οποία δε φαντάζομαι να αντιστρατεύεσαι.

Έτσι σύμφωνα με το νόμο: όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του τιμωρείται. Αν στην περίπτωση αυτή το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται αυστηρότερα. Επομένως το δίκαιο δεν ανέχεται κατ’ αρχήν την προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας των πολιτών του και άρα οι διασπορείς του ρατσιστικού μίσους έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε να τιμωρούνται βάση αυτού του άρθρου. Η συνταγματική προσταγή για ελευθερία του λόγου είναι πολύ πιο περίπλοκη από τη δυνατότητα του καθενός να λέει ότι θέλει και όπως φαίνεται αυτή ήδη περιορίζεται όταν συγκρούεται με το δικαίωμα στο σεβασμό της προσωπικότητας ενός ατόμου

Β: Η διαφορά μεταξύ της νομοθεσίας για τη δυσφήμιση και του αντιρατσιστικού νόμου είναι ότι ο δεύτερος αποδίδει συγκεκριμένο περιεχόμενο στο τι είναι προσβολή της προσωπικότητας και θέτει συγκεκριμένες απόψεις πλέον εκτός νόμου. Σε μια δημοκρατία δεν είναι δυνατόν να διαχωρίζεται ο λόγος σε κολάσιμος ή μη κολάσιμος με βάση το περιεχόμενό του. Το κράτος πρέπει να είναι ουδέτερο απέναντι στο περιεχόμενο του λόγου. Αν δεν ήταν τότε τίποτα δε θα διαχώριζε μια δημοκρατία από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που θα απαγόρευε για παράδειγμα σε κάποιον να πιστεύει στην ισότητα των φυλών. Σε αυτήν την περίπτωση ένας δημοκράτης θα μπορούσε να καταδικαστεί επειδή δεν πιστεύει στην ανωτερότητα κάποιας άριας φυλής. Η ουδετερότητα απέναντι στο περιεχόμενο της εκφραζόμενης αντίληψης είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί από τη μεγαλύτερη απειλή της, ένα πολύ ισχυρό κράτος.

Α: Η δημοκρατία μπορεί να θέσει συγκεκριμένες απόψεις εκτός νόμου όταν αυτές υπονομεύουν την ίδια της την ύπαρξη. Η ανοχή στη διαφορετικότητα είναι ίσως η μόνη και αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη μιας πραγματικά δημοκρατικής κοινωνίας. Προκειμένου να διασφαλιστεί αυτό το πολιτειακό περιβάλλον, η ανοχή αυτή δε μπορεί παρά να είναι υποχρεωτική για όλους, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι ανοχή σημαίνει αποδοχή. Έτσι η επιδίωξη επιβολής της μηδενικής ανοχής δεν μπορεί να αποτελεί μια συστηματικά αποδεκτή διαφορετικότητα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η δημοκρατία πρέπει να έχει ένα maximum ανοχής που μπορεί να επιδεικνύει και που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση της. Θα πρέπει δηλαδή η κοινωνία να περιμένει μέχρι αυτές οι απόψεις να γίνουν ένας υπαρκτός και άμεσος κίνδυνος για τη δημόσια ειρήνη, μέχρι του σημείου να έχουν δημιουργηθεί όλες οι προϋποθέσεις για την αυτοϋπονόμευση και ανατροπή της δημοκρατίας αρκεί αυτές να μην έχουν γίνει πράξη μέχρι τη δεδομένη στιγμή;

Β: Απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση της δημοκρατίας είναι και η ύπαρξη ενός κράτους-ρυθμιστή. Από αυτήν την άποψη θα έπρεπε να θεωρηθούν παράνομές ακόμα και οι αναρχικές απόψεις.

Α: Ναι αλλά ο ρατσισμός δεν είναι απλώς μια ανώδυνη ιδέα ή μια πολιτική θεωρία που μπορεί να προστατεύεται από το ισοδύναμο των απόψεων. Είναι ένα δόγμα που στρέφεται ρητά εναντίον συγκεκριμένων ατόμων και επιδιώκει την κατάργηση των δικαιωμάτων τους και την εξολόθρευσή τους. Έτσι, δεν πρόκειται καν για μια άποψη αλλά για ένα πάθος που τυχαίνει να έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής άλλων και πολλές φορές ανίσχυρων ανθρώπων. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως η ιδεολογία ενός ρατσιστή μας λέει πολύ περισσότερα για την προσωπικότητα του και πολύ λιγότερα για τις ιδέες του. Το μίσος του είναι αυτό που εξηγεί τις ιδέες του και όχι το αντίστροφο

Β: Μια πολιτεία δεν μπορεί να επέμβει στα πάθη των ανθρώπων και να καθορίζει τι είναι θεμιτό να πιστεύουν και τι όχι. Χρέος της είναι να μεταχειρίζεται τους ανθρώπους ως ίσους και να επιδεικνύει σεβασμό απέναντι τους αντιμετωπίζοντας τους ως υπεύθυνα και ηθικά όντα που μπορούν να κρίνουν και να αποφασίζουν τι είναι καλό και τι είναι κακό, αληθές ή ψευδές, δίκαιο ή άδικο. Επομένως, η απαγόρευση εκφοράς οποιουδήποτε λόγου είναι προσβολή στην αξιοπρέπεια του κοινού αν η κυβέρνηση αποφασίζει ότι δεν είναι ικανό να ακούσει μια συγκεκριμένη άποψη. Με άλλα λόγια το κράτος οφείλει να επιβεβαιώνει τους πολίτες ως αυτόνομους ηθικούς δρώντες αφήνοντας την τελική κρίση σε αυτούς.

Α: Για να κάνει κανείς μια αξιολογική κρίση είναι σημαντικό να διαθέτει τα εργαλεία ώστε να μπορεί να διαχωρίζει τι από αυτά που ακούει και πάνω στα οποία στηρίζει αυτήν του την κρίση είναι αληθές και τί ψευδές, τί είναι προκατάληψη και τί πραγματικό τεκμήριο, πόσο νοηματικά φορτισμένες είναι οι λέξεις που εκφέρονται(παράδειγμα με αμερικάνικά δελτία ειδήσεων και ισπανούς μετανάστες). Μέχρι το κράτος να παρέχει στους πολίτες του την παιδεία που είναι απαραίτητη για την κριτική αξιολόγηση αυτών των ερεθισμάτων θα πρέπει να προστατέψει αυτούς που πλήττονται από το ρατσιστικό λόγο και την επιρροή του στους ανθρώπους χωρίς η απαγόρευση να θεωρείται η εύκολη λύση. Μια κρατική αρχή πρέπει όμως πρώτα να φροντίζει να προστατέψει τους πολίτες της από τη βλάβη και μετά να ενδιαφέρεται για το αν θα παραχωρήσει ένα επιπλέον αγαθό όπως είναι η δυνατότητα να εκφέρεις ρατσιστικές απόψεις που είναι εν μέρει η αιτία αυτής της βλάβης. Πόσο μάλλον αν σκεφτούμε ότι η ελευθερία του λόγου προέρχεται από την ισότητα και τη δυνατότητα των ατόμων να εκφέρουν την άποψη τους όποια και αν είναι η θέση τους μέσα στην κοινωνία. Είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να εφαρμοστεί η ελευθερία του λόγου με τέτοιο τρόπο που να καταστρατηγεί την ισότητα, δηλαδή την ίδια την αρχή από την οποία πηγάζει;

Β: Η συνταγματική απαίτηση για ισότητα εννοεί πως το κράτος οφείλει να μεταχειρίζεται τους πολίτες ως ίσους και όχι οι πολίτες να συμπεριφέρονται με ισότητα μεταξύ τους. Το κράτος δε θα μπορούσε να επέμβει σε τόσο προσωπικές αντιλήψεις των ατόμων χωρίς να γίνει εξαιρετικά παρεμβατικό. Τελικώς, πρέπει να απορρίψουμε το φόβο των λέξεων γιατί αν φοβόμαστε κάποιες λέξεις σήμερα  είναι σίγουρο ότι θα φοβόμαστε περισσότερες αύριο και δεν υπάρχει τέλος σε αυτήν την ολισθηρή πλαγιά μέχρις ότου απαγορευτούν λέξεις που είναι πολύτιμες για μας. Η ιδέα της προστασίας του λόγου είναι η πιο θεμελιακή αξία της ανοιχτής κοινωνίας γιατί σημαίνει ότι μπορούμε να ακουστούμε ανεξάρτητα από τη  θέση μας μέσα σε αυτή.

Α:Το κράτος ήδη παρεμβαίνει ρυθμίζοντας τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων όταν απαγορεύει για παράδειγμα τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας. Νομίζω πως το ζήτημα της ποινικοποίησης του ρατσιστικού λόγου ανάγεται έσχατα σε μια σύγκρουση μεταξύ δυο συνταγματικών αρχών: της ισότητας και της ελευθερίας. Κατά την άποψη μου ένα κράτος δικαίου θα έπρεπε να δίνει προτεραιότητα στην πρώτη. Η προστασία της αξιοπρέπειας είναι αδιαπραγμάτευτη και δε νομίζω ότι μπορούμε στο σημείο που έχουμε φτάσει να βρούμε μια συμβιβαστική λύση.

Κάτι σχετικό:

Στις 27 Μαρτίου του 2009 ο Κώστας Πλέυρης αθωώθηκε από το Εφετείο για την κατηγορία ότι με το βιβλίο του «Εβραίοι: όλη η αλήθεια» πρότρεψε σε σε πράξεις και ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος και βία και εξέφρασε ιδέες προσβλητικές κατά προσώπων και ομάδων μόνο λόγω της εθνικής και φυλετικής του καταγωγής.  Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του ήταν τα εξής:

– «Ετσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα»

– «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη»

– «…Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους»

Στη Ελλάδα ο αντιρατσιστικός νόμος υπάρχει, αλλά οι έλληνες δικαστές με μια  ιδιότυπη ερμηνεία του κατάφεραν να παρακάμψουν τα συντριπτικά στοιχεία.

Για όποιον έφτασε μέχρι εδώ έχει μπισκότο!

photo-shoot me (τέχνη που λες…)

Σεπτεμβρίου 18, 2009

πρώτο post
και τι πιο εύκολο …

Diane Arbus
– φωτογραφία – Αμερική – ΝΥ – εμμονή –
*1923 – 1971*

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Μια παιδική χαρά. Περιφραγμένος χώρος διασκέδασης.
Ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Δημιουργία παθητικότητας.
Καθαριότητα. Κατασκευασμένη τελειότητα.
Πειθαρχία. Η ομοιομορφία είναι θάνατος/η ποικιλία είναι ζωή.
Δέντρα στα πεζοδρόμια. Ατροφικότητα/ασθενισμός.
Μεγάλο σπίτι με ησυχία. Ένα χρυσό κλουβί στην απομόνωση.
Σύγχρονος ατομισμός. Ο άνθρωπος ορίζεται ως μια σχέση. Όχι ως μια μονάδα.
Μεγάλα σχολεία με αυλή. Τσιμεντένια φυλακή για τους ατίθασους.
Σχολικό πρόγραμμα.  Ωράριο/πειθαρχία.
Παιχνίδι στην πόλη. Προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της φύσης σου.

Μου δείχνεις ένα παιδί.
Βλέπω ένα παιδί.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Θεωρία

Μία στάση απέναντι στον χρόνο καθεαυτό που καθορίζει το θεωρητικό πλαίσιο για το παρόν, το μέλλον, το παρελθόν. Κοινωνικές σχέσεις και αντιλήψεις για την ροή των γεγονότων, των στιγμών. Μέσα από αυτή τη διαδικασία πραγματοποιείται η δημιουργία. Yπάρχει σε σχέση με τον χρόνο. Ως προς αυτόν. Η κατασκευή στον χώρο και η προσπάθεια μεταβίβασης της ουσίας του κατασκευάσματος. Η δημιουργία.

Λειτουργίες των προεκτάσεων της κυρίαρχης Θεωρίας

Παράδοση. Τελετουργία μεταβίβασης ως μια συνέχισης της ύπαρξης μας. Εδραίωση στο χώρο.

Ένας καθηγητής σε ένα σχολείο. Σεβασμός μέσα από την αυθεντία της γνώσης. Τσιμέντο που στεγνώνει είναι οι μαθητές του. Πάνω τους πατάει. Πάνω τους χτίζει. Φυλακίζει με την μεθοδολογία που εδραιώνει σαν αλήθεια προκύπτουσα της αυθεντίας.

Παιχνίδι. Κανονικοποιημένη παραγωγή διασκέδασης. Κονσέρβα. Ford. Παραγωγή με αυτοματισμό.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Ένα παιδί είναι μια ελπίδα. Άσπρο που πάνω του χρωματίζεις τα όνειρα σου.
Τα Αριστερά και τα Δεξιά τα βάζεις σε έναν καμβά και τα ανακατεύεις.
Δημιουργείς μια ζωή που προχωράει.
Είναι μια ελπίδα. Είναι ένα παιδί. Μια ελπίδα που ζει.

Η Ζωή.
Στον θάνατο είναι πριν. Μια ελπίδα.
Μετά τον θάνατο, μια ελπίδα.
Είναι ο παράδεισος μια ελπίδα.
Και εσύ ελπίζεις για μιαν ελπίδα.
Και ψάχνεις.
Μια ελπίδα.

Είναι ένα παιδί μια ελπίδα. Ζεις για μιαν ελπίδα.
Και την περιμένεις.

Όμως Πεθαίνεις.

Καμιά ελπίδα. Ανύπαρκτη ροή. Καμιά ελπίδα. Στάχτη.

Ψάχνεις στον χρόνο μια ελπίδα;
Ένα λόγο, ένα νόημα, μια ουσία, μια ελπίδα;
Ένας λόγος, ένα νόημα, μια ουσία, μια ελπίδα.
Δημιούργησε!

sklavos-me-riges
Πρωτογενές υπόβαθρο.

Ο σκλάβος.
Αυτός που έχει περασμένο το δερμάτινο λουρί με την αλυσίδα.
Μια αλυσίδα και ένα πέτσινο λουρί μπορεί να του προκαλέσουν ρίγη ηδονής. Όχι από μόνα τους.
Σε συνδυασμό με την ύπαρξη της υποταγής του αφέντη του.

Ο αφέντης του δεν είναι κάποιος που απλά του αρέσει να βαράει. Είναι κάποιος που ο δούλος εμπιστεύεται.
Ένας αφέντης που νοιάζεται για τον δούλο του. Είναι μια επιλογή που έχει κάνει ο δούλος.

Ώρες ηδονής τον είχε αφήσει να κρέμεται.
Προκύπτει όταν ο αφέντης τον εξουσιάζει.

Η ηδονή του.

Ο δούλος καυλώνει με την απώλεια του ελέγχου της ύπαρξης του.
Την μη κυριαρχία πάνω στο σώμα του που
προκύπτει από τον εξευτελισμό του, την άσκηση βιας, την κατάλυση της αξιοπρέπειας του. Την εκμηδένιση του.
Χύνει.

Δευτερογενές υπόβαθρο.

Κόκκινο χρώμα με ρίγες κάθετες στο πρωτογενές και παράλληλες μεταξύ τους.Ο  έρωτας που μπορεί να νιώθει μέσω της πλήρωσης της σεξουαλικότητας του.

Το πιο έντονο κόκκινο.

Έντονο πάθος που μπορεί να τον οδηγήσει στην καταστροφή. Τα όρια του σώματος του, εμπόδιο για τα όρια της ηδονής.
Αν ο αφέντης του τον χτυπήσει παραπάνω από όσο μπορεί να αντέξει το σώμα του, θα του φύγει η ηδονή.
Ωστόσο θα ήθελε ο αφέντης του να τον χτυπούσε όσο γίνεται πιο δυνατά.

Το σώμα έχει όρια.
Η επιθυμία δεν έχει.

Σεξουαλική έκφραση της αναντιστοιχίας της επιθυμίας με το σώμα.
Δεν είναι ο πόνος ο ίδιος το θέμα.
Είναι η παράδοση του ανθρώπου.
Η άφεση του.

Μαύρες ρίγες δημιουργημένες από αλλεπάληλα Χ. Μπάρες.

Αυτοπεριορίζεται και τον περιορίζουν.
Η σεξουαλική του προτίμηση είναι κατακριτέα.
Η κοινωνία τον λέει ανώμαλο και ψυχασθενή.
»Θέλει να την δέρνουν την ανωμαλάρα».
Κοινωνικός αποκλεισμός από όσους θα κυνηγάνε πάντα το διαφορετικό.
»Θα διαφθείρει τα παιδιά μας».

Τα χείλη του κόκκινες γραμμές.
Πάθος.

Η έκφραση της σεξουαλικότητας /ηθική διαφθορά.

Μια σεξουαλικότητα που δεν χώρεσε
στη χριστιανική βάση των καιρών.
Η χριστιανική ηθική επέτρεπε μόνο το ιεραποστολικό.
Δεν χωράει η υποταγή σε κανέναν άλλον πέρα από τον μοναδικό θεό.
Απορρίπτει την σεξουαλικότητα αφού είναι μια πραγμάτωση του σήμερα.
Της ζωντανής ύπαρξης που ο χριστιανισμός θεωρεί ένα μίασμα.
Σε αντίθεση με την μεταθάνατο ζωή.

Υποτάξου σε μας,
μετά τον θάνατο σου
θα βρεις αιώνια ευτυχία.

Εδραίωση της σημερινής ηθικής.

Σεξουαλική αγωγή στα σχολεία.
Κανονικοποίηση της σεξουαλικής έκφρασης κατά τα πρότυπα της εκπαίδευσης.
Ο επιστημονικός κύκλος-αυθεντία έχει καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα τα οποία πρέπει να ακολουθηθούν για την σωστή εκπαίδευση των εφήβων.
Των ανθρώπων
που βρίσκονται στην περίοδο με την πιο επιθετική και άγρια σεξουαλικότητα.
Την πιο ακατέργαστη σεξουαλικότητα.

Το απροσάρμοστο στην πίστη
ανώμαλο και ανήθικο.

Περιχαράκωση σε πλαίσια που βασιστήκανε σε έρευνες
από γραφεία και εργαστήρια.
Δεν διαμορφώθηκαν μέσα από μια κοινωνική διαδικασία συνεχούς ανανέωσης και κατανόησης της σεξουαλικότητας.

Η σεξουαλικότητα είναι κομμάτι της κοινωνίας
όπως το γέλιο, όπως η ευτυχία, όπως το κλάμα.
Οι άνθρωποι να την ανακαλύψουν ελεύθερα στο δημιούργημα τους.

Δεν πρέπει να σε μάθουν οι επιστήμονες να γέλας
με συγκεκριμένη νόρμα αστείων.
Δεν πρέπει να σε μάθουν να κλαις, να αγαπάς, να χαίρεσαι, να νιώθεις.
Δεν πρέπει να σε μάθουν οι επιστήμονες
να χύνεις με συγκεκριμένα όρια και θέματα.
Δεν πρέπει να γαμάς στα πρότυπα μιας κοινωνικής ηθικής
που πόθος της είναι η ανυπαρξία
της παρεκλίνουσας συμπεριφοράς.

σκλάβος με ρίγες

Ιουλίου 6, 2009

sklavos-me-riges

camera

Καρακώστας και Χατζής (τι ζευγάρι θεέ μου!), για την ακρίβεια  η φιλοσοφία της επιστήμης και αυτή των κοινωνικών επιστημών σε μια κοινή προβληματική, στα πλαίσια μιας πολιτικής αναζήτησης.  Αυτοί είναι οι λόγοι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας αγαπητοί συνάδελφοι, μια περίληψη (εμπλουτισμένη με την δική μου κατανόηση) του άρθρου του Τάκη Φωτόπουλου «Η «αντικειμενικότητα» του απελευθερωτικού προτάγματος» (Κοινωνία και Φύση 2, Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1992). Εκτός των άλλων πλησιάζει η εξεταστική και μια τέτοια ανακεφαλαίωση θα μου φανεί προσωπικά πολύ χρήσιμη.

I. Ορθόδοξη «αντικειμενικότητα».

Ορθολογισμός (Descartes, Spinoza, Leibniz,..) και εμπειρισμός (Bacon, Hume, Berkeley): τη σύνθεσή τους επιτυγχάνει ο Kant με τις συνθετικές a priori και την εποπτεία, μεταξύ άλλων, χώρου-χρόνου. Παρέχει έτσι την φιλοσοφική θεμελίωση της νευτώνιας φυσικής ως αληθούς γνώσης για τον κόσμο. Ως εδώ γνωστά.

Η νευτώνια μηχανική αμφισβητείται με τις εξελίξεις της κβαντικής μηχανικής και την θεωρία της σχετικότητας, καθώς και αυτές στο χώρο των μαθηματικών. Την εκ νέου θεμελίωση των επιστημών αναλαμβάνει ο Κύκλος της Βιέννης με τον λογικό θετικισμό. Και ως εδω καλά. Το έδαφος για τις κοινωνικές επιστήμες έχει προλειάνει ο θετικισμός του Comte και άλλων, προσπαθώντας να αναπτύξουν μια  «αξιολογικά ουδέτερη» θεώρηση της κοινωνίας και της οικονομίας.

Τα γνωστά προβλήματα του λογικού θετισμού, όπως αυτό της επαγωγής και της ανυπαρξίας ‘ωμών’ δεδομένων, οδηγούν  αντί της επαλήθευσης στον επιλαθευτισμό (ή θεωρία της διαψευσιμότητας) του Popper.

Μέχρι αυτό το (ιστορικό) σημείο, οι φιλόσοφοι αναζητούν τις αντικειμενικές βάσεις της γνώσης. Η αποτυχία τους μας οδηγεί στην έννοια του επιστημονικού παραδείγματος που ανέπτυξε ο Kuhn. Εγκαταλείπουμε την αντικειμενικότητα και στρεφόμαστε στην διυποκειμενικότητα. Αυτό συνεπάγεται μόνο ένα «κοινό πλαίσιο με βάση το οποίο μπορούν να επικοινωνούν οι άνθρωποι.  Αυτό που θεωρείται γεγονός εξαρτάται από το πώς βλέπουμε τον κόσμο, καθώς και από την εννοιολογική δομή που προϋποθέτει ο συγκεκριμένος τρόπος που τον βλέπουμε». Μέσα από μια λεπτομερέστερη εξέταση της θεωρίας του Kuhn, παρατηρούμε την πλήρη έλλειψη θεωρητικού αξιολογικού κριτηρίου μεταξύ δύο παραδειγμάτων. Η ασυμμετρία αυτή δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην έννοια της προόδου αφενός, αλλά και στην έννοια της ίδιας της ορθολογικότητας αφετέρου.

Υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης του αδιεξόδου. Από την μια τα προγράμματα επιστημονικής έρευνας του Lakatos, που προσπαθεί να γεφυρώσει αυτό το χάσμα. Από την άλλη μπορείς να καλοδεχτείς αυτή την έλλειψη κριτηρίων, αφήνοντας κάθε είδους δημιουργία να ανθίσει, εμπλουτίζοντας έτσι από κάθε είδους μπαντα το πνεύμα της κοινωνίας.

(Σύμφωνα βέβαια με τον Καρακώστα, η ασυμμετρία δύο θεωρίων μπορεί να ξεπεραστεί αν συγκρίνουμε την δομή τους και όχι τις έννοιες.)

ΙΙ. Διαλεκτική «αντικειμενικότητα».

Στον αντίποδα αυτής της αναλυτικής παράδοσης βρίσκεται η διαλεκτική μέθοδος. Σπέρματά της εντοπίζονται στον Kant, αλλά κυρίως την ανέπτυξαν ο Hegel και ο Marx. (Μην την είδατε μην την ακούσατε στο ΜΙΘΕ.) Η προσέγγιση αυτή προσθέτει την ιστορική διάσταση στη σκέψη. Η πραγματικότητα είναι διαδικασιακή, περιλαμβάνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Υπό αυτήν την έννοια ο εμπειρισμός/θετικισμός, ειδικά στην ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων, δεν μπορεί παρά να καταλήγει στην δικαιολόγηση της καθεστηκυϊας τάξης των πραγμάτων. Η μαρξιστική διαλεκτική μέθοδος, διακρίνοντας ανάμεσα στο ‘πραγματικό’ δεδομένο και στο κατορθωτό μέσα από την κοινωνική δράση, προσφέρεται ως αντικειμενική θεμελίωση του απελευθερωτικού προτάγματος.

Υπάρχουν δύο τάσεις του μαρξισμού. Από την μία έχουμε την φιλοσοφική τάση, που διακηρύσσει το τέλος της φιλοσοφίας κλειστού τύπου. Καθίσταται όμως αβάσιμη η πίστη σε μια ‘αντικειμενική’ μαρξιστική επιστήμη. Από την άλλη υπάρχει και η αντίστροφη θεμελίωση του μαρξισμού, που ξεκινάει από το θεωρητικό, επιστημονικό στοιχείο για να καταλήξει να εξηγήσει την ουσία της κοινωνίας. Το γεγονός αυτό οδηγεί τον μαρξισμό να αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα (με την κουνιανή έννοια) θεώρησης της κοινωνίας.

III. ‘Αντικειμενικό’ απελευθερωτικό πρόταγμα;

Οι δύο θεωρίες, η ορθόδοξη και η μαρξιστική, για την κοινωνική πραγματικότητα , τον τρόπο λειτουργίας της καπιταλιστικής κοινωνίας, είναι ολικά ασύμμετρες.  Η  επιστημονική αντικειμενικοποίηση οποιασδήποτε θεωρίας συνοδεύεται από εγκαθίδρυση ιεραρχικών δομών. Έτσι το απελευθερωτικό πρόταγμα δεν μπορεί, ούτε πρέπει να στηρίζεται επί αντικειμενικής βάσης, καθώς έτσι θα ενέπιπτε κατευθείαν στην παράδοση της ετερονομίας Αν ταυτίζουμε την ελευθερία με την αυτονομία της κοινωνίας και των ατόμων, μια είναι η λύση. Συνειδητά πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στην ετερονομία και την αυτονομία. Ωστόσο ο δημοκρατικός σχετικισμός, που αποτελεί ουσιώδες χαρακτηριστικό του προτάγματος της αυτονομίας, δεν συνεπάγεται φιλοσοφικό σχετικισμό. Οι θεωρίες ετερονομίας θα παραμένουν πάντα ασύμβατες.

Υστερόγραφο:

Το άρθρο αφήνει τελείως απέξω την ηπειρωτική φιλοσοφία.

Ό,τι βρίσκεται εντός των παρενθέσεων είναι δικός μου σχολιασμός.

Επίσης ας με συγχωρήσουν οι μαρξιστές που τολμώ να αγγίξω το θέμα με την μηδενική εμβάθυνση μου.

Αν ενδιαφέρεται κάποιος για το άρθρο, να μου πεί να το σκανάρω να το ανεβάσω.

what does malaka mean?

Ιουνίου 4, 2009

….The one who masturbates….

Οι βρισιές είναι μια διεθνής πραγματικότητα. Μία έκφραση συναισθημάτων όχι διαφορετική από όλες τις άλλες. Είναι η διάθεση για προσβολή που μας διακατέχει όλους μας όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

Υπάρχουν τόσο σημαντικές μελέτες για τις βρισιές και ποιο είναι το υπόβαθρο τους, πώς προέκυψαν και γιατί είναι προσβλητικές. Είναι ένα σημαντικό λαογραφικό στοιχείο το οποίο μας δείχνει το πνεύμα των καιρών καθώς επίσης και το δρόμο της κοινωνίας. Έτσι λοιπόν αυτό που παλιότερα ήταν βρισιά τώρα είναι αποδεκτό. Ο μαλλιάς δεν είναι προσβολή και ευελπιστώ ο πούστης δεν θα είναι για πολύ καιρό ακόμα υποτιμητική έννοια.

Όταν ταξιδεύεις σε μια ξένη χώρα ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις είναι οι βρισίες. Καταλαβαίνεις τις πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους.

( me: με βαριά αγγλοελληνική προφορά, she: αγγλομαθής και πολυταξιδεμένη)

Me: -Malakas…

She: -Mal-akas???

Me: -yes…

she: -what does it mean???

me: -malakas is the one who masturbates…

she: -really?????

me: -yes, it is used to underestimate the other. Doesn’t matter if he really masturbates or not.

She: -So why this is an offend??

Τρέχα γύρευε τώρα. Τι να εξηγείς;; Να κάνεις ανάλυση στα εγγλέζικα για το χριστιανισμό και τις τρίχες στα χέρια σε συνδυασμό με την τύφλωση; Να πεις ότι είναι κοινωνικά ένας επιθυμητός στόχος οι άνθρωποι να ηδονίζονται ελευθέρας βοσκής μεταξύ τους;;; Ότι ο αυνανισμός είναι ένα καπιταλιστικό φαινόμενο που η σημερινή κυριαρχία του βασίζεται στον ατομισμο και την αποξενωση του ανθρωπου απο το κοινωνικο του περιβαλλον;;; Ότι η κυριαρχία του σε άλλες εποχές ήταν αποτέλεσμα της σεξουαλικής καταπίεσης των ανθρώπων (και δη μαλάκων αντρών);;;

Ο αυνανισμός περιορίζεται ηλικιακά (απο την κυρίαρχη τάση της κοινωνίας) στην εφηβική περίοδο. Χαρακτηρίζεται ως μια αλληλουχία εφηβικών γεγονότων τα οποία μετά την πλήρη ενεργοποίηση της σεξουαλικής ζωής πρέπει να σταματήσουν. Γιατί είναι προσβολή να αυνανίζεσαι την εποχή που η σεξουαλική ελευθερία προσπαθεί να κυριαρχίσει;;; Ακόμα και από ορισμένους που θεωρούν εαυτούς προοδευτικούς στην σεξουαλική ζωή, ο αυνανισμός είναι κάτι υποτιμητικό.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω ή τίποτα λιγότερο από  έναν τρόπο για να μάθεις τον εαυτό σου και τα όρια σου, τα θέλω σου και τα απόκρυφα μυστικά σου. Σε οδηγεί στην αποδοχή του σώματος σου και της σεξουαλικότητας σου. Ένα παιχνίδι εξερεύνησης θησαυρών που εμπιστεύσαι μόνο εσένα για να τα ξεθάψεις.

Όταν βρίσκεις τα όρια σου να τα γκρεμίζεις και στα συντρίμια τους να χτίζεις την ζωή σου.

Υ.Γ. Παρακαλείστε όπως ηδονίζεστε ελεύθερα….

P. S. R. Parallel Synchronized Randomness. An interesting brain rarity and our subject for today. Two people walk in opposite directions at the same time and then they make the same decision at the same time. Then they correct it, and then they correct it, and then they correct it, and then they correct it, and then they correct it. Basically, in a mathematical world these two little guys will stay looped for the end of time. The brain is the most complex thing in the universe and it’s right behind the nose.

το ξεκίνησα για την εφημερίδα, αλλά τώρα που έγινε αυτοδιαχειριζόμενη δεν το δεχτηκάν…

Η πορεία μιας σχέσης έχει στάδια που επαναλαμβάνονται με εκνευριστική κανονικότητα· στην αρχή υπάρχει πάθος και ακόρεστη δίψα· μετά η σιγουριά και η απατηλή αιωνιότητα· έπειτα η μονοτονία και η υπνωτική ρουτίνα· τέλος, η αφύπνιση, η αμφισβήτηση, το λύσιμο του δεσμού. Κάθε στάδιο αυτής της πορείας είναι εξίσου σημαντικό και απολαυστικό· όποιος δεν καταλαβαίνει τη σημασία του θανάτου και του χωρισμού μένει εγκλωβισμένος σε ένα φαύλο κύκλο.

Νομίζω ότι το παραπάνω σχήμα περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη σχέση μου με το ΜΙΘΕ· μπαίνοντας στο τέταρτο έτος, τα συναισθήματά μου είναι αυτά του τελευταίου σταδίου. Η αγάπη μου για αυτό το τμήμα έχει γίνει πια αλαζονική. Από την άλλη, υπάρχει ακόμα στο στόμα μου αυτή η γεύση, ότι δεν έχω χορτάσει. Το ΜΙΘΕ δεν είναι τερματικός σταθμός· είναι η καλύτερη αρχή για κάποιον που ξέρει τι θέλει να κάνει, και ακόμα περισσότερο, για όποιον δεν ξέρει.

Όσο και να θέλω να μείνω σε μια κατάσταση μόνιμης νιρβάνας, μέσα σε ένα περιβάλλον που με κάνει να νιώθω ασφαλής κι ευτυχισμένος, ο φρέσκος αέρας της μοναξιάς με ξυπνάει ξανά…

we ‘ll meet again, don’t know when, don’t know where

καλοτάξιδο μας εύχομαι,καλοτάξιδο.με ότι αυτό επιφυλάσει!!

Δεν πέφτει ιδέα..

Μαΐου 6, 2009

p1013005

..ανεβαίνει φωτογραφία..

lamp2

hello

Μαΐου 5, 2009

HI

Μετά από πολλές πιέσεις ανέβασα κι εγώ κάτι!καλώς ήρθαμε λοιπόν 🙂

Το γιασεμί

Μαΐου 5, 2009

Δεν θυμάμαι πότε έκοψα τελευταία φορά ένα λουλούδι. Να το κόψω να το προσφέρω σε κάποιον, να το μυρίσω, να το βλέπω για δέκα πρωινά στο σπίτι μου. Σίγουρα όμως έχει περάσει αρκετός καιρός. Την τελευταία φορά που άσπλαχνα έκοβα την ροή του λουλουδιού συλλογίστικα πως μπορώ να το κάνω αυτό; Γιατί να το κάνω;

Περνάς ωραίο δειλινό από ωραία αστική γειτονιά. Μια αστική γειτονιά της οποίας η ύπαρξη είναι μια από τις δικαιολογίες για την ύπαρξη της πόλης. Πάντα σε κάτι τέτοιους δρόμους ο ανοιξιάτικος αέρας σε καλωσορίζει. Γεμίζεις με μυρωδιές και όψεις. Σε μια τέτοια γειτονιά προχωράς και μυρίζεις γιασεμί στο πλάι του δρόμου. Κοντοστέκεσαι, πλησιάζεις, ακουμπάς τρυφερά και ηδονικά προσεγγίζεις την μύτη σου στο επιθυμητό.

Πως με λόγια αυτό να περιγραφεί; Το αφήνω στη θύμηση σου για να καταλάβεις τι εννοώ.

Αυτό που αισθάνθηκες όταν με ενστικτώδη ρομαντισμό πλησίασες, ήταν κάτι το μοναδικό. Ήταν κάτι τόσο ωραίο για το οποίο θα φερθείς εγωιστικά. Θέλεις το γιασεμί δικό σου. Απλώνεις το βάρβαρο σου χέρι και με την μονάχα αναγκαία βίαιη κίνηση σταματάς το γιασεμί. Δεν θα μείνει πια εκεί. Θα σε ακολουθήσει.

Αν μπορούσες θα φυλάκιζες την μυρωδιά του. Ένα άρωμα γιασεμί δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Θέλεις πριν το μυρίσεις να βλέπεις το αγνό του λευκό. Όταν το ακουμπάς να έχει τρυφερά πέταλα,
λίγο να σε γαληνέψει.

Το έχεις μαζί σου. Έχουν περάσει ήδη δέκα λεπτά και το κρατάς στο χέρι σου. Επαναλαμβάνεις χαρούμενα την ίδια κίνηση. Μυρίζεις το γιασεμί σου.
Το χέρι σου ιδρώνει. Το γιασεμί ταλαιπωρείται.
Με λύπη το βάζεις στην τσέπη σου.
Μετά το ξεχνάς.

Η ζέστη κυριαρχεί και εσύ δεν αντέχεις το χειμωνιάτικο παλτό σου.Το καταχωνιάζεις.  Στην τσέπη του ένα γιασεμί που ξέχασες.

Μια άλλη μέρα
στο ίδιο σημείο
άλλος διαβάτης
άλλο γιασεμί.

Θέλει να νιώσει.
Πλησιάζει
Βαθιά ανάσα
Χαμογελά
και φεύγει.

Το γιασεμί στη θέση του.
Θα περάσει πάλι αύριο.
Αυτό εκεί θα μείνει.

Σκοπος μου ηταν αυτο το ποστ να ειναι γραμμενο με το ψευδωνυμο μου. Θα γραψω τις οδηγειες που θα πρεπει να ακολουθησετε ωστε να εχετε ολοι ενα δικο σας ψευδωνυμο. Μετα θα μου στειλετε το μαιλ με το οποιο θα ειστε γραμμενοι και θα σας καλεσω να ειμαστε παρεακι administrators(οποιος θελει εγω θελω ολους). http://codex.wordpress.org/Roles_and_Capabilities ενα λινκ με τους ρολους που μπορει να εχει ο καθενας.

Αφου δεν ειμαστε συνδεδεμενοι παταμε (ολοι μαζι χιχι) http://wordpress.com/ . Μετα απο αυτο κανουμε κλικ εκει που λεει επι λεξει Sign Up Now!

Ειμαστε σε ενα  νεο παραθυρο στο οποιο βλεπουμε με την σειρα username, password, confirm, email address, Legal flotsam. Το username θα ειναι αυτο με το οποιο θα συνδεεται ο καθενας(το ονομα με το οποιο ο καθενας θα δημοσιευει μπορει να αλλαξει.) Password αυτο με το οποιο θα συνδεεται ο καθενας  και θα το ξερει μονο αυτος. Εmail address ειναι το μαιλ το οποιο θα μου στειλετε μολις τα κανετε ολα αυτα και αυτο στο οποιο θα ενημερωνεστε για τον λογαριασμο σας( καλο θα ηταν να μην ειναι το καλο σας). Μετα ειναι οι οροι τους οποιους τους δεχομαστε χωρις να ξερουμε τι γραφει.

Στο επομενο βαζουμε just a username please! (ή αμα εχεις δικο σου μπλογκ σε wordpress βρες τα μονο σου βαριεμαι)

next…

μου στελνετε το μαιλ και σας κανω invite.